11 Kasım 2025

Sabah 7.30’da Yüreğir merkezden yola çıkarak Güveloğlu köyünün ya da mahallesinin yolunu tuttuk. Yanımda yeğenim Turan Kaya bana yoldaşlık edecek. Merkezden gideceğimiz yer 41 km. Navigasyonu takip ederek yola çıktık ama yol yapım çalışması olduğu için alternatif yollar aradık. Bu durum gideceğimiz yere varmamızı geciktirdi. Gecikmemizin tek nedeni alternatif yollar aramak değil tabi ki. Köy yollarının dar olması hız yapmama mani oldu.

Köyün merkezine geldiğimizde aralık ayındaki anım canlandı. Aralık ayında köyün yamacında kurulduğu dağda bulunan kaleye tırmanmak istemiştim. Ama kaleye tırmanmak için köyün içinden bir rota belirledim. Surlar gözle görülebilen mesafedeydi ama ağaçların sıklığı geçmeme izin vermedi. Dakikalarca yol aramama rağmen surlara çıkamayıp o gün pes etmiştim. Köye geldiğimde köyden birisiyle görüştüğümde yanlış yerden tırmandığımı söylemişti. Ama vakit geç olduğu için ve yorulduğumdan dolayı kaleye tırmanmayı başka zamana bırakmıştım. O gün bu günmüş.

Köyün merkezinden geçerek köyün arka tarafına doğru hareket ettim. Akpınar köyüne giden yolun ağzında durduk ve dağın yamacına baktığımızda surları gördük. Ama gideceğimiz kale ile bu kale birbirinden bağımsız haldeler. Burada kalenin surlarını fotoğrafladıktan sonra biraz ilerledik ve toprak yoldan biraz ilerleyip arabayı park ettik. Arabayla daha da gidebilirdik ama hava kapalı olduğu için yağmur yağması halinde çamura saplanmayalım diye arabayla gitme yerine yürümeyi tercih ettik. Etrafta bir sürü yabani zeytin ağaçları bulunuyordu. Birkaç kadın ağaçlardan zeytin topluyorlardı.

Biz kaleye yamaçtan tırmanmayı tercih etmedik. Çünkü çok sık küçük ağaç topluluğu olduğu için tırmanmamızı olumsuz etkilerdi. Yoldan ilerleyip kayalardan tırmanmayı tercih ettik. Kayaları çıktıktan sonra kale ay parçası gibi karşımıza çıktı. Çok heyecan vericiydi. Kayaların üzerinden yürüyerek kaleye varacaktık. Kayaların bazı yerlerinde su akıntısından oluşan izler bulunuyor. Kayaların bazı yeleri çok sivri bu durum adım atmamızı zorlaştırıyor. Kale karşımızda iyice belirmeye başlamıştı. Biraz daha yürüdükten sonra küçük bir uçuruma denk geldi. Uçurumdan indikten sonra burada zeytin toplayan birkaç kişi vardı. Selam verip biraz muhabbet ettik. Ceyhan’dan buraya gelmişler. Zeytinleri toplayıp yağını çıkartıp satıyorlarmış.

Nihayet kalenin yanına geldik. Ama kale dik kayaların üzerine inşa edilmiş çıkmak imkânsız gibi görünse de kalenin etrafını dolaşınca giriş yerini bulabildik. Dik bir yamacı tırmanıp kalenin içine girebildik. Kesme ve kaba taşlardan yapılmış kemerli yapılar bulunuyor. Kemerli yapının yanından biraz ilerleyip başka odaları görebildik. Odanın içi kemerli olarak inşa edilmiş. Bu bahsettiğim odanın altında da başka bir oda var ama çökme riski olacağı için girmek istemedik. Odanın uçuruma doğru açılan kapısına geldiğimizde yaklaşık beş metre derinliğinde bulunan bir kuyu gördük. Muhtemelen burada yağan yağmurdan biriken sular toplanıyor. Bu odadan dışarı çıktıktan sonra taş merdivenlerden odanın üstüne çıktık. Buradan Ceyhan Nehri görünebiliyor ve muhteşem bir manzarası var.

Burayı da gezdikten sonra kalenin ortalarına doğru hareket ettik. Kapalı bir yapı gördük. Bu yapının bir penceresi ve bir de tavanında bir insan girebilecek kadar delik bulunuyor. Pencereden içeri girdik. Burası da kemerli olarak inşa edilmiş. Ama içerisi içimizde bir ürperti oluşturdu. Fazla duramadık ve çıkmak zorunda kaldık. Uçuruma doğru geldiğimizde burada bizi kalenin surları karşıladı. Aşağı bakmak insanda korku uyandırmıyor değildi.

Geldiğimiz yere döndüğümüzde aşağıda zeytin toplayan adamları gördük. Muhabbet ederken zeytin toplayanlardan birini küçük bir yılanın ısırdığını öğrendik. Yılan zehirsiz olsa gerek adamın sağlığında herhangi bir olumsuz durum yoktu.

Kaleyi etraflıca gezdikten sonra geldiğimiz yerden dönmek istedik ama geldiğimiz yolu bulamadık. Uçurumun kenarından ağaçlara tutuna tutuna biraz ilerledik. Dikenli bitkiler kıyafetlerimize ve bedenimize oldukça zarar vermişti. Nihayet düzlüğe gelebildik ve arabayı görebiliyorduk. Ama yine de hızlı ilerlememiz pek mümkün görünmüyordu. Dik kayalar ve çalı toplulukları buna maniydi. Çalılardan atlaya atlaya toprak yola gelebildik.

Buraya gelmeden önce atıştırmalık yiyecekler ve bir buçuk litre su almak gerekir. Ayrıca spor ayakkabısı ve uzun kollu kıyafetler giyilirse vücudunuzu çalılardan koruyabilirsiniz.

Gökvelioğlu ile ilgili internette araştırma yaptığımda Osmanlı Padişahı Yavuz Sultan Selim zamanında Çaldıran Savaşı sonrasında Gökvelioğlu Beyliğine berat verildiğini öğrendim. Ayrıca bu beylik iç işlerinde bağımsız dış işlerinde ise Osmanlı Devletine bağlı bir siyasi yapı durumunda.[1]

Rotamızı Camili köyüne çevirdik. Orada yarım kalan bir gezimi devam ettirmek istiyordum. Buraya da navigasyon yardımıyla geldik. Üç Ok Damgalı Höyük karşısında bir mağara görünüyor. Mağaraya doğru yürüdüğümüzde sol tarafımızda bir mağara ağzı daha gördük. İlk gördüğümüz mağaraya doğru hareket ederken yerde üzerlik otlarının varlığına şahit olduk. Yıllar önce yayınlanan bir dergide arkeologlar üzerlik otunun yetiştiği yerde mezar olabileceği düşüncesiyle kazı yaptıklarını okumuştum.

Mağaranın içine girdiğimizde definecilerin açtığı bir çukurla karşılaştık. Bu çukur bir günde açılabilecek büyüklükte değildi. Mağara fazla ileri gitmiyordu. Burayı da inceledikten sonra diğer mağaraya gittik. Bu mağaranın insan eliyle açıldığı çok belli. Ve içerisinde eğilmeden rahat bir şekilde gezmek mümkün. Mağaranın sonunda küçük bir tünel göründü gözümüze. Tünelin sonu görünmüyordu ama içeri girmek istemedik zehirli hayvanlara maruz kalmamak için.

Bu mağaralar Roma devrinde taş ocağı olarak kullanılmış. Duvarlar siyah boyalı bu boyayı görenler ilk başta mağara içerisinde ateş yakıldığını düşünüyorlar hâlbuki eski çağlarda mağara içleri kimyasal bir madde ile boyandığı için bu renkte görünüyor. Mağaranın siyaha boyanmasının nedeni haşerelerden korunmak için.

[1] Birer Güveloğlu’nun 11 Kasım 2025 tarihinde Facebook’ta bulunan Gökvelioğulları sayfasındaki paylaşımı.